آهنگسازی که موسیقی کلاسیک ایرانی را با ارکستر سمفونیک به گفتوگو مینشاند.

محمد شمس در سال ۱۳۳۳ (۱۹۵۴) در تهران، در خانوادهای از اهالی موسیقی، چشم به جهان گشود. او آهنگساز، تنظیمکننده و رهبر ارکستر است و بیش از ۶۵۰ قطعه، از موسیقی سنتی ایرانی تا آثار کلاسیک و معاصر، ساخته است.
نگارش ارکسترال او بر پایهٔ دستگاههای موسیقی ایرانی (همایون، اصفهان، دشتی و…) استوار است که آنها را در قالبی سمفونیک ارائه میکند. او در سال ۱۹۹۰ آثار خود را در رویال آلبرت هال لندن رهبری کرد. شمس پس از اقامت در پاریس، به معرفی موسیقی کلاسیک ایرانی در صحنههای بینالمللی، از جمله جشنوارهٔ لندن، دوسلدورف و پاریس، ادامه داده است.
او برای خوانندگان برجستهٔ ایرانی نیز آهنگ ساخته و تنظیم کرده است، از جمله مرضیه، فریدون فروغی، منوچهر سخایی، امیر آرام، مرجان و گیسو شاکری. برخی آثار تازهٔ او هنرمندانی از فرهنگهای گوناگون را گرد هم میآورد، مانند «طبلها فراسوی مرزها» که ریتمهای ایرانی، آرژانتینی، عربی و آفریقایی را در هم میآمیزد، و «فریاد مشترک» که چهار هنرمند از چهار کشور آن را به چهار زبان اجرا کردهاند.
موسیقی او با شعر و ریشههای موسیقی ایرانی پیوندی ناگسستنی دارد. سبک او را گسترده و دقیق، با توجه ویژه به رنگ صدا، تضادها و بافت ارکسترالِ سرشار از بیان توصیف کردهاند. او این تصور را که موسیقی ایرانی غمگین است نمیپذیرد: به باور او موسیقی باید عشق، هماهنگی، لذت و شادی، و نیز ریتم و حرکت به همراه داشته باشد. موسیقی کلاسیک باید ذات خود را حفظ کند و در عین حال با زمان پیش برود.
آلبوم «نگاهی ایرانی – کلاسیکهای ایرانی» که در سال ۲۰۱۰ در پاریس ضبط و از سوی نشر Loreley منتشر شده، گزیدهای از آثار ارکسترال او را ارائه میکند.